Artykuł analizuje suwerenność cyfrową Polski w warunkach ekspansji sztucznej inteligencji jako kategorię strategiczną, determinującą bezpieczeństwo i zdolność rozwojową państwa. Suwerenność cyfrowa zostaje ujęta operacyjnie jako zdolność do utrzymania kontroli nad krytycznymi zasobami i zależnościami technologicznymi. W szczególności w obrębie triady: dane – moc obliczeniowa – modele AI oraz wobec ryzyk wynikających z globalnych ekosystemów platformowych i łańcuchów dostaw.
W części diagnostycznej wskazano mechanizmy asymetrii gospodarki platformowej (drenaż renty, „cyfrowa montownia”), strukturalny deficyt w handlu produktami cyfrowymi oraz ograniczenia jurysdykcyjne (np. eksterytorialność dostępu do danych).
W wymiarze technologicznym omówiono znaczenie krajowych modeli językowych (PLLuM, Bielik), rosnącą rolę infrastruktury obliczeniowej (HPC i inicjatywy AI Factories), bariery sprzętowe związane z koncentracją produkcji półprzewodników oraz komponent cyberbezpieczeństwa.
Na podstawie jakościowej analizy dokumentów strategicznych i regulacyjnych oraz przeglądu raportów z lat 2020–2026 zaproponowano ramę sześciu filarów suwerenności cyfrowej w dobie AI: danych, obliczeń, modeli i oprogramowania, łańcucha dostaw, cyberodporności oraz interoperacyjności i instytucji.
Wnioski wskazują, że celem nie powinna być autarkia technologiczna, lecz strategiczna autonomia: dywersyfikacja dostawców, ograniczanie vendor lock-in oraz budowa spójnej architektury państwa – gospodarki – nauki, która przekłada inwestycje technologiczne na trwałą podmiotowość. 

Suwerenność cyfrowa, sztuczna inteligencja, autonomia strategiczna, cyberbezpieczeństwo, cyberodporność, transformacja cyfrowa, bezpieczeństwo narodowe, gospodarka cyfrowa, niezależność technologiczna, zarządzanie danymi, infrastruktura obliczeniowa, modele językowe, łańcuchy dostaw technologii, interoperacyjność, zależność od dostawców (vendor lock-in), polityka technologiczna państwa.